بررسي اجمالي مواد آمورف مورد استفاده در
هسته ترانسفورماتور توزيع
اولين آلياژهاي با ساختار غير كريستالي
در سال 1950 ميلادي توسط اداره ملي استاندارد آمريكا گزارش شد. از آن زمان
تاكنون فعاليتهاي زيادي در جهت ارتقاء كيفيت اين نوع مواد و روشهاي بهينه
توليد و اقتصاديتر كردن آن صورت گرفته است.
معرفي و توسعه فرآيند انجماد سريع (Rapid
Solidification)
در سال 1960 كه در آن سرعت انجماد فلز به حدود
k/s
106 ميرسد،باعث شد كه امكان توليدنوارهاي باريك آلياژي
آمورف فراهم شود. ضخامت اين نوارها حدود
µm50-25
توليد تجاري اولين نوار آمورف با عرض
mm7/1
توسط شركت
Allied Chemical
انجام پذيرفت كه اين امر به سال 1971 باز ميگردد. امروزه اين نوارها به
صورت آزمايشگاهي تا ضخامت حدود
mm300
و به صورت تجاري تا ضخامت حدود
mm213
توليد شدهاند.
از دهه هفتاد ميلادي به بعد با معرفي تجاري مواد مغناطيسي آمورف،تحولي در
نوع ماده مورد استفاده در هسته ترانسفورماتورهاي توزيع پديد آمد. آلياژ
آمورف باتركيب آهن، بر و سيليس داراي مقاومت الكتريكي و استحكام بالا ولي
حد اشباع مغناطيسي پايين و نيز محدوديت دماي كاري در مقايسه با فولاد
سيليكوني است.
در سال 1982 شركت جنرال الكتريك در آمريكا اولين ترانسفورماتور ساخته شده
با مواد آمورف رابرقدار كرد. متعاقب آن چند شركت ديگر اقدام به ساخت
انواعي از اين نوع ترانسفورماتورها كردند. از آن زمان تاكنون فعاليتهاي
فراواني از سوي توليدكنندگان بسيار محدود مواد آمورف در جهت اقتصاديكردن
روشهاي توليد اين نوع ماده و معرفي كردن آن به عنوان يك جايگزين مطمئن و
مناسب به جاي ورقهاي سيليكوني انجام پذيرفته است. استفاده از فلزات آمورف
باعث كاهش حدود 70-60 درصدي تلفات هسته اين نوع ترانسفورماتورها نسبت به
ترانسفورماتورهاي داراي هسته فولاد سيليكوني ميشود.
توجه: برای دریافت رمز مقالات باید به
عضویت دهکده خاله فر
درآمده باشید. |
