|
نماز در كلام علي عليه السلام
نماز در كلام علىعليه السلام
حضرت علىعليه السلام بارها در نهجالبلاغه از نماز و ياد خدا سخن به ميان
آورده كه در كتابي به نام «نماز در نهج البلاغه» گردآوري شده است. ما در
اينجا جملاتي را در مورد فلسفه ذكر و ياد خدا كه مهمترين مصداقش نماز است
از آن حضرت نقل مىكنيم:
مىفرمايد: «اِنَّ اللَّهَ جَعَلَ الذِّكْرَ جَلاءً لِلْقُلُوبِ تَسْمَعُ
بِهِ بَعْدَالْوَقَرَة وَ تُبْصِرُ بِه بَعْدَ العَشوة» (31) خداوند
ذكر و يادش را صيقل روحها قرار داد تا گوشهي سنگين با ياد خدا شنوا و
چشمهي بسته با ياد او بينا شوند.
آنگاه حضرت در مورد بركات نماز مىفرمايد:
«قَدْ حَفَّتْ بِهِم المَلائِكَة وَ نُزّلَتْ عَلَيْهِمُ السَّكينَه وَ
فُتِحَتْ لَهُم اَبْوابَ السَّماءِ وَ اُعِدَّتْ لَهُم مَقاعِدَ الكِرامات»
فرشتگان آنان را در بر مي گيرند و آرامش بر آنان نازل مىشود، درهي آسمان
بر آنان گشوده و جايگاه خوبي برايشان آماده مىشود.
در خطبهي ديگر مىفرمايد:
«و اِنَّها لَتَحُتُّ الذُّنُوبَ حَتَّ الْوَرَق وَ تُطلِقُها اِطْلاقَ
الرَّبَق» (32) نماز گناهان را مثل برگ درختان مىريزد و گردن انسان
را از ريسمان گناه آزاد ميكند.
آنگاه در ادامه، تشبيهي جالب از پيامبر اكرمصلي الله عليه وآله نقل
مىفرمايد كه: نماز همچون جوي آبي است كه انسان روزي پنج مرتبه خود را در
آن شستشو دهد، آيا ديگر آلودگي باقي مىماند؟
در خطبه 196 گوشههايي از مفاسد اخلاقي همچون كبر و سركشي و ظلم را
برمىشمرد و سپس مىفرمايد: درماين اين مفاسد نماز و روزه و زكات است.
آنگاه در مورد آثار نماز مىفرمايد:
«تَسْكيناً لِاَطْرافِهِم، تَخْشيعاً لِاَبْصارِهِم، تَذْليلاً
لِنُفُوسِهِمْ، تَخْفيضاً لِقُلُوبِهِم، اِزالَةً لِلْخَيْلاءِ عَنْهُم
اِنْ اَوْ حَشَتْهُم الْوَحْشَة آنَسَهُمْ ذِكْرك» نماز به همه وجود انسان
آرامش مىبخشد، چشمها را خاشع و خاضع ميگرداند، نفس سركش را رام، دلها را
نرم و تكبر و بزرگمنشي را محو مىكند. به هنگام وحشت و اضطراب و تنهايي،
ياد تو موجب انس و الفت آنها ميشود.
البتّه روشن است كه همه مردم چنين بهرههايي را از نماز ندارند، بلكه تنها
گروهي هستند كه شيفته نماز و ياد خدا هستند و آن را با تمام دنيا عوض
نمىكنند.
آثار و بركات عبوديّت و بندگي
1- احساس غرور و افتخار
امام زين العابدينعليه السلام در مناجات خود مىگويد: «اِلهى كَفى بى
عِزّاً اَنْ اَكُونَ لَك عَبْداً» (33) همين افتخار مرا بس كه بنده
تو باشم.
چه افتخاري از اين بالاتر كه انسان با خالق خود سخن بگويد و او كلام انسان
را بشنود و بپذيرد!
در اين دنيي ناچيز، اگر مخاطب انسان شخصي بزرگ و دانشمند باشد، انسان به
وجود....
دان لود کامل
توجه: برای دریافت رمز مقالات باید به
عضویت دهکده خاله فر
درآمده باشید. |
/مقاله
رايگان