فـرقه امـاميـه و متكلمين اوليه آن

« فهـرسـت مطـالب »

 1- فرقه اماميه و تسكين آن

2-  فرقه اماميه

3- فرقه غلاه

4- فرقه زيديه

5- فرقه راونديه

          فرق شيعه اعم از غلاه وزيد و كسانيكه و اماميه در عهد بني اميه نسبت بفرق ديگر اسلامي ( صفحات حديث و سنت خوارج ، مرحبه و معتزله ( كه در اواخر عصر اموي به ظهور

 رسيدند ) هم از جهت عدد قليل بودند و هم به مناسبت آزار بني اميه و قدرت فرق ديگر اهميت سياسي چنداني نداشتند بلكه در نقاط دور از موزه اقتدار امويان مخصوصا در جهاز و

 عين و افريقيه و از همه بيشتر در كوفه ( پايتخت حضرت اميرالمومنين علي بن ابي طالب و از مراكز عمده اقامت ايرانيان تازه مسلمان ) و در بصره و الجزيره و حدود ري و خراسان و در

 گرد روساي ديني خود مدعيان جدي بني اميه محسوب مي شدند مجتمع بودند و از ترس ولاه و عمال سخت كش اموري غالباً مخفي مي‌زيستند و اجتماعات خود را از آن جماعت

 پنهان مي كردند و در ابتدا اسرار ديني خويش را نيز مكتوم ميداشتند مخصوصا طايفه اماميه بدستور ائمه هدي در كتمان اسرار و اظهار تفيه در مقابل غلبه مخالفين بيش از ساير فرق

 شيعه جهد مي‌كردند تا معرض آزار عمال اموي قرار نگيرند و كينه ايشان را در برانداختن اساس اين دين و قتل روساي اماميه كه ممكن بود بعواقب وخيم منتهي گردد تحريك نكنند با

 وجود اين حال باز شيعه هر وقت كه بني اميه را ضعيف مي ديدند و يا فرصتي جهت اظهار دعوي خود به دست مياورند علنا حكومت جائرانه اين خلفا را مورد اعتراض و انتقاد قرار مي

 دادند و از اعمال فاسقانه معاويه و پسرش يزيد كه با وجود غصب خلافت و موروثي كردن آن از ارتكاب منهيات و فسق خودداري نداشتند تبري مي‌جستند و برانداختن چنين دودماني را

 ساير ميهن توصيه مي كردند.

مردمان معاويه و روي كار آمدن پسرش يزيد يكي از همين مواقع فرصت بودكه نه تنها شيعيان طرفدار امامت اولاد علي برابر خلاف او را داشت بلكه فرزندان و پيروان صحابه ديگر حضرت

 رسول را نيز به مخالفت علني با او برانگيخت مخصوصا جمع كثيري از مردم عين و جهاز الجزيره ، كوفه ، بصره ، كه در ولايت حضرت علي بن ابي طالب باقي مانده و از اعمال زشت

 امويان تنفر داشتند دست توسل به طرف مخالفين يزيد دراز كردند و شيعيان آل علي بشريكه مي دانيم حضرت امام حسين را به كوفه دعوت نموده در آن شهر و بصره مقدمات قيام

 بريزيد و اعلان خلافت حضرت امام حسين را فراهم ساختند عمال يزيد و بوسيله كثرت عددود تهديد آزار سخت مردم بصره و كوفه و تطيع ايشان به زودي بر مشكلات نايق آمدند و

 روساي قيام را در اين دو شهر يا مطيع خود كردند و يا از ميان بردند و در وقعه اليم كربلا (محرم سال 61 هجري ) حضرت امام حسين بن علي را با كسان آن حضرت شهيد نمودند و اميد

 شيعيان و مخالفين بني اميه از اين جانب مقطوع گرديد .

واقعه جانسوز كربلا و مظلوميت شهداي آن از طريق و اعمال زشت ديگر يزيد از طرفي ديگر روز بروز كينه دشمنان خاندان اموي را قوت داد مخصوصاً در ميان اين مخالفين عنصر بسيار

 مهمي بود كه در منتهاي پريشاني فكر سر مي كرد و براي اعلاي شان از دست رفته بلكه هستي نيست شده خود چاره اي مي‌انديشيد و سمند دار در آتش حرمان بسوخت و آن

 عنصر مظلوم ايراني بود كه نه تنها در بني اميه بچشم بعض و عداوت مي‌نگريست بلكه عرب را نوعاً دشمن مي داشت و هنوز جراحتها و ضربتهائي كه در استيلاي خانه برانداز اين قوم

 بر پيكره استقلال و تمدن و آداب او دارد آمده بود چندان التيامي نيافته بود كه كينه ويران كنندگان كاخ بلند ساسانيان را از دل بيرون كند و در عرب كه در اين دوره بني اميه پيشوايان

 سياسي و قائدين آن بودند و غير عرب را به سختي خوار و در عداد بندگان مي شمردند بديده برابري و برادري ببيند .

...

<<<بیشتر مقالات سایت که اعضا به آن دستیابی پیدا می کنند با ذکر منبع می باشند.>>>

دان لود کامل

   توجه: برای دریافت رمز مقالات باید به عضویت دهکده خاله فر درآمده باشید.