پروين اعتصامي
این مقاله دارای 12صفحه می باشد
پديدة پروين اعتصامي از همان زمان كه پديدار شد شگفتي آفريد. زنده نام، ملكالشعراي بهار، ديوان اشعار او را مجموعهاي از گلهاي نوشكفته خواند كه روحنواز
است و دلفريب و مشكآگين، و چنان مستي ميآورد كه دامن از دست ميرود.
پروين، با همة كم سن و سالي، در درياي شعر كلاسيك ايران، چون شناگري شبانروزي، صدفهاي معاني را ميجست و مييافت. شيرين زباني او، سبك متين،
شيوة استوار، شيوائي كلام و لطف دلاويز معاني كه در آثارش عرضه ميدارد، در بخشي, مخلوق اين سير معنوي بيوقفه در شيوههاي لفظي و معنوي شاعران
خراسان چون مولوي، سنائي و ناصرخسرو و سرايندگان عراق و فارس به شمار ميرود. گرچه سبك مستقل او بر فراز اين درياي پرعظمت در پرواز است.
پروين، فراتر از جوهر شعري، ديدگاه يك فيلسوف عارف را دارد كه تراژدي هستي را در مكتب انديشه خوانده است و ميكوشد دل خونين مردم دنيا را تسليتي دهد
و خاطر بينوايان را مرهمي گذارد.
در ديوان كم شناختة او راه سعادت و شارع حيات و ضرورت دانش و كوشش، به طرزي دلپسند بيان ميشود. ميگويد در درياي طوفاني حيات، با كشتي علم و
عزم راهنورد بايد بود، و در فضاي اميد و آرزو با پروبال هنر پرواز بايد كرد.
پروازگاه اين سرايندة جوان ز ملك تا ملكوت است. گاه چون مرغكي آزاد، در كهسارها به پرواز درميآيد و سرمست در چمنزارها و گلزارها ميچمد، و گاه انديشهگري
صبور و دلآگاه، از فراز شرايط روز، ميگذرد، و در اين مسير، ناگهان نغمهاي از نغمههاي عصر خود را به ترنم واميدارد. او پل عبور ميان گذشته و اكنون ميهن خويش
است. نه از گذشته گسسته، و نه حال را واگذاشته است.
...
